نگرانی یک حزب
اللهی«عضو هیات علمی دانشگاه تهران» از آغاز دومینو فروپاشی نظام اسلامی
 |
ابراهیم فیاض «عضو هیأت علمی دانشگاه تهران »
|
یک حزب اللهی و
دینمداری که از او به عنوان «دکتر ابراهیم فیاض عضو هیأت علمی دانشگاه تهران »
یاد شده است در یک گردهمایی توسط «انجمن سواد رسانه طلاب کشور» در دهکده وسف
برگزار شده، از فروپاشی دینی اظهار نگرانی کرده است و ضمن پرت و پلاهایی نظراتی هم
به عنوان راه حلی برای بیرون رفتن از این
وضع ارائه کرده است. سخنان این «عضو هیات علمی دانشگاه تهران» را چند سایت رژیم از
از جمله «شفقنا» و «فردا»منتشر کرده اند. اما
متن ها یکسان نیست و قسمتهایی بنا سلیقه گردانندگان این سایتها حذف شده و خلاصه
شده است. فیاض که به «شورای امنیت ملی » رژیم هم راه دارد گفته است:« یک و نیم سال پیش در شورای عالی امنیت ملی بحث فروپاشی دینی جمهوری
اسلامی را مطرح کرده ام، که این خطر جدی است و همانند دومینو در حال سرعت گرفتن است».
او که نگران از رنگ باختن ارزشهای ارتجاعی و فرو ریختن دگم های ذهنی امت حزب الله و
فروپاشی نظام تمامیت خواه مذهیی است، گفته است:« اکنون فروپاشی آغاز شده است.
فروپاشی نیز مانند دومینو است که به هر میزان جلوتر رویم سرعت آن بالا می رود.
دلیل فروپاشی نیز خودمان هستیم. جریان پیشرفت، جامعه ما را به سمت فروپاشی می برد.
چون زمانی که ساختار انسانی، فرهنگ، ارتباطات و علوم انسانی نتواند با علوم فنی جلو
رود گرفتار فروپاشی می شویم. یعنی پیشرفت فنی فرد را نابود می کند. شوروی نیز چون
علوم انسانی نداشت گرفتار فروپاشی شد». بنا بر گزارش شفقنا فیاض «مدل امروزی که
جامعه به سوی آن حرکت می کند را مدل فروپاشی دانست و گفت: امروز نیز مانند پس از
مشروطه که متوجه فروپاشی نشدیم و بازی مشروطه را خوردیم به گونه ای که حوزه نجف در
عرفان عمیق فرو رفت، گرفتار فروپاشی شده ایم».
به نظر فیاض در
ایران ارتباطات انسانی نابود شده و امر به معروف و نهی از منکر نمی کنند، به همین
دلیل ایران سکولارترین جامعه در جهان شده است! و به همین دلیل مردم نسبت به مسائل
مبتذل موضع گیری می کنند.
او همچنین گفته
است: «علوم انسانی نیز چیزی غیر بومی و غیر دینی نیست. ولی عده ای روشنفکر بی خرد
مطالب دیگری بیان می کنند و متأسفانه به سبب ملاحظه کاری، نیز از آن ها حمایت می
شود. حتی آن ها را به عنوان برند مطرح می کند و برایشان پول هزینه می کند. نباید
اکنون افتخار برخی از روحانیان ما این باشد که با فلان اندیشمند غربی عکس یادگاری
بگیرد.»
به او « با
تکرار این موضوع که فروپاشی به ویژه فروپاشی دینی موضوع بسیار جدی و مهمی است،
هشدار داد: این فروپاشی به صورت نرم خواهد بود و حتی عده ای از جامعه دینی به سمت
بی دینی می روند.»
راه حلی هم که
او برای رهایی یافتن از خطر فروپاشی بیان کرده است این است:« باید زندگی را مقدم
بر فرهنگ، فرهنگ را مقدم بر ارتباطات و ارتباطات را مقدم بر رسانه کنیم ». اما در اینجا می شود این سوال را مطرح کرد که کدام زندگی را باید مقدم به کدام فرهنگ و کدام فرهنگ را مقدم به کدام ارتباطات
کرد. فرهنگی را که حاج منصور ارضی و حجت الاسلام قرائتی و دهها هزار آخوند تولید و
ترویج می کنند و روشهایی که در آموزش و تبلیغ از جمله بساط «شیرخوراگان حسینی» و
اعزام دانش آموزان و دانشجویان در کاروانهای راهیان نور به مناطق جنگی بکار گرقته
شده، سالها به عنوان ملاط و ساروج این نظام و ماده یی برای بهم چسباندن «امت» و
حفظ نظام دینی، از طریق منبر های نماز جمعه و بکار گرفتن دستگاه عظیم رادیو
تلویزیون کشور به جامعه و به مغزها تزریق کرده اند، اما نتیجه اش این است: دومینو فروپاشی
آغاز شده است.از این گذشته در این رژیم همیشه برای مرگ و آرزوی شهادت به عنوان بالاترین ارزش تبلیغ شده و هم اکنون هم همینطور است و نه برای زندگی و بالندگی در آن. فرهنگی هم که مردم این سر زمین در زندگی خود آن را به وجود آورده و رشد داده اند، از جمله شعر است و موسیقی و رقص که تقریبا در هر گوشه ای از این کشور دستاورد های خودش را در این زمینه ها داشته و دارد. اینها آن اوائل به قدرت رسیدن، فرودسی را هم «طاغوتی» می دانستند. حتی یکی از وزیران علوم و آموزش عالی رژیم که گمان محمد رضا هاشمی گلپایگانی(دوره دوم ریاست جمهوری رفسنجانی) در مصاحبه ای در پاسخ به این سوال که آیا سعدی و فردوسی اگر زنده بودند می توانستند در دانشگاهها تدریس کنند، گفته بود سعدی را می شد پذیرفت ولی فردوسی را دارای صلاحیت(صلاحیت به لحاظ اعتقاد مذهبی) برای تدریس در دانشگاه ندانسته بود.اینها نسبت در شاعران بلند آوازه معاصر ایران مثل نیما و فروغ فرخزاد و اخوان ثالث و شاملو، نه تنها نظر خوشی ندارند، بلکه حتی به تنی چند از آنان از جمله شاعر بزرگ مردم دوست ایران شاملو و فروغ فرخزاد نفرت می ورزند. در آنچه که به
موسیقی ورقص مربوط است کلا آخوندها با آن دشمن اند.
اختناق و سانسور
و سرکوب از آغاز کارِ این رژیم منحوس، روشی بود که برای تحمیل یک نظام دینی تمامیت خواه به مردم،
بکار گرفته شد. اما انقلاب فرهنگی و تصفیه دانشگاهها از استادان و دانشجویان
دگراندیش و تلاش برای تبدیل دانشگاه به «حوزه» و مثل قارچ رویاندن انجمن های اسلامی در
همه جا، قلع و قمع و کشتار و سرکوب کردن گروههای سیاسی هم نتوانست جامعه پویای
ایران را در قالب تنگ و پوسیده تعیین شده از سوی آخوندهای بیشعور متحجر منجمد کند.
نگرانی این به اصطلاح استاد دانشگاه دینمدار ضد روشنفکر از شروع فروپاشی این نظام
منحوس دینی، سند گویایی و روشنی است از فرجامی که رژیم را از آن گریزی نیست.
اظهارات فیاص را
در دولینک زیر که دو ویراستاری و ادیت متفاوت از سخنان اوست می توان مطالعه کرد.
